ಹಕ್ಕಿಯ ಪಾಠ

ಒಂದೊಂದು ಊರಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿತ್ತು.
ಅದರ ಹತ್ತಿರವೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ರಮ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಧು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಅದು ತನ್ನ ಮರಿಗಳನ್ನು ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಹಾರಿತು.

ಅದು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಗೂಡನ್ನು ಕೆಡವಿ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.
ಗೂಡು ಹರಿದುಹೋಯಿತು. ಎರಡು ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತುಹೋಗಿದ್ದವು.

ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಹಕ್ಕಿಯ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು.
ಆದರೆ ಅದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಗೂಡನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.

ಮರುದಿನ ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಸಾಧು ಕೇಳಿದರು:

“ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿಯ ಮರಿಗಳು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತುಹೋದವು.
ನೀನು ನೋಡಿದರೂ ಅಳದೇ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಏಕೆ?”

ಆಗ ಹಕ್ಕಿ ಹೇಳಿತು:

“ಹೋದದ್ದನ್ನು ನೆನೆದು ಅಳುವುದು ಮನುಷ್ಯರ ಸ್ವಭಾವ.
ನಾವು ಹಕ್ಕಿಗಳು. ಹೋದದ್ದನ್ನು ನೆನೆದು ಅಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಾಧುಸ್ವಾಮಿ, ಅವು ನನ್ನ ಮರಿಗಳಲ್ಲ — ದೇವರ ಮರಿಗಳು.
ದೇವರು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಆಟವಾಡಲು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ.
ಕೆಲವು ದಿನ ಆಟವಾಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟ ನಂತರ
ತಾನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.”

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಾಧು ಮೌನರಾದರು.

ಹಕ್ಕಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿತು:

“ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟವೂ ಇದೆ, ದುಃಖವೂ ಇದೆ.
ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ದೇವರ ಇಚ್ಛೆ ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.”

ಆ ಹಕ್ಕಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಾಧು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.
“ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಕ್ಕಿಯಲ್ಲೂ ದೇವರು ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಜ್ಞಾನ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ!” ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಅನಿಸಿದರು.

ಕಥೆಯ ಸಂದೇಶ:

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆ ದೇವರ ಇಚ್ಛೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ, ದುಃಖ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ನೀವು ಬಯಸಿದರೆ, ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಾವಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಕೊಡಬಹುದು 😊